W dolinie Nowotarskiej cały dział wodny jest pokryty torfowiskiem nadwodnym; po prostu moczary są tu głównym europejskim działem wodnym, dzielącym wody Bałtyku od wód Morza Czarnego. Z tych właśnie powodów fizjognomika doliny jest jednolitą. Kończy się ona na Z u spływu Czarnej z Białą Orawą, na W koło Maniowy w miejscu, gdzie Dunajec wkracza w Pieniny. Połączone Orawy jak i Dunajec, opuszczając dolinę Nowotarską, wpadają w strome, malownicze wąwozy.

Od wzniesienia Gubałowskiego, od linii zaznaczonej paru szczytami ale bardzo łagodnymi, mamy znowu spadek ku Tatrom. Jest to dolina równoległa do osi Tatr, ale odwadniana ku W i Z. Na dziale między Cichą wodą a potokiem Kościeliskim wznosi się jej dno do jakich 1000 m.; koło Zakopanego spada już na 810 m., a potem biegnie z Dunajcem. Czarny Dunajec na Z a Biały na W obejmują tą doliną wzniesienie Gubałowskie od Pd i przerzynają się przez nie. Przez to samo wzniesienie przerzyna się na Z od Czarnego. Dunajca jeszcze jedna rzeka, t. j. Orawica; na W od Białego także Białka.

Odtąd na Z i W mamy znowu równolegle do Tatr dwie doliny: potoku Studzienego i Białej żdżarskiej. Ta ostatnia dzieli Tatry wschodnie od Spiskiej Magóry, będącej naturalnym, fliszowem przedłużeniem Tatr ku Pn W.