Potężną przeciwwagą skał osadowych jest granit — reprezentant skał krystalicznych, w Tatrach także dość różnorodnych. Przewaga jego nad wszystkimi innymi, jest tak wielka, że właściwie tylko na jego terytorium mamy góry, z którymi wrażenie krajobrazu tatrzańskiego jest związane.

Petrograficznie jest to skała złożona głównie z 3 grup minerałów, mianowicie ze skaleni, z miki i minerału zw. kwarcem. Ze skaleni we wszystkich odmianach granitu spotykamy ortoklaz, prócz niego drugi zależnie od odmiany, więc np. oligoklaz. Ortoklaz (glinokrzemian potasowo-sodowy o składzie A1203. K Na O. 6 Si02) jest najczęściej czerwony lub różowy, gdy inne skalenie są białawe. Grupę miki reprezentują przede wszystkim jasny muskowit i ciemny biotyt. Prócz tych minerałów oraz kwarcu w granicie normalnym jest kilka minerałów akcesorycznych (tytanit, cyrkon, rutyl etc.); niektóre, jak np. turmalin, występują często w żyłach granitu pegmatytowego *). Granit normalny, w którym ziarna poszczególnych minerałów mają przeciętnie 05 mm średnicy, przechodzi1 za zmianą tych wymiarów w odmianę porfirową (np. na Zawracie), za zmianą zaś minerałów lub zanikaniem niektórych — wr granit diorytowy lub sienitowy. We wszystkich odmianach zdarzają się, a niekiedy są nawet częste, czarno-zielone kryształki amfibolu.