W Tatrach rozróżniamy siedem krain roślinnych, a to:

  1. Kraina uprawy roli (owsa), 700—1000 m.
  2. Kraina dolnych regli, tj. buka i jodły, 1000 — 1260 m.
  3. Kraina górnych regli, tj. świerkowych borów niemieszanych, 1260—1545 m.
  4. Kraina kosodrzewu gęstego, rosłego, 1545 — 1780 m.
  5. Kraina kosodrzewu rozrzuconego i niskiego, 1780—1960 m.
  6. Kraina górna alpejska bez kosodrzewu, także kraina grzbietów, 1960—2250 m.
  7. Kraina płatów śnieżnych albo turni, 2250 — 2663 m.

Granica między dwiema krainami (jak i strefami) jest to pas mniej lub więcej szeroki, położony w dodatku w dość różnych wysokościach ale w tym właśnie względzie zależny już w zupełności od rzeźby terenu. Najłatwiej i najlepiej studiować to zjawisko na zetknięciu się krainy lasów świerkowych i kosodrzewu, a miejscem ku temu w Tatrach najwygodniejszym jest górny koniec doliny Cichej i potok od przełęczy Tomanowy aż do zejścia się z Cichą wodą. Potoki te zbiegają się pod kątem bardzo rozwartym i tworzą w ten sposób jedną dolinę równoleżnikową, kilkanaście km długą, ograniczoną od Pd i od Pn łańcuchem szczytów znacznie ponad tą granicą położonych, a porozdzielanych pomiędzy sobą mniejszymi dolinkami i dużymi żlebami.