Prócz tych mają te krainy jeszcze formy wspólne. I tak: A-f-B-j-G form 6 (prócz pięciu poprzednio wymienionych jeszcze błyszczka jarzynówka Plusici gamma), B-j-C — form 9, A-j-B — form 17. Największa granica w świecie roślinnym, górna granica świerka, zaznacza się i u motyli w sposób bardzo wybitny, bo poniżej tej granicy spotykamy 73% ogólnej ich ilości. Ale i inne granice też się zaznaczają: tak np. z 17 form wspólnych dla A-|-B schodzą poniżej granicy buka tylko 2, 15 zaś utrzymują się powyżej. Zjawisko obserwowane w świecie roślinnym, mianowicie zastępstwo rodzajów lub gatunków w różnych krainach, daje się i u motyli obserwować; jednak przedewszystkietn widać ubytek gatunków wewnątrz tegosamego rodzaju, zależny od krain. Np. rodzaj Penthina ma gatunków w A —11, B — 2, C — 1, Grapholitha w A — 12, B 4, C — 1, Vanessa w A — 4, B — 3, C — 1 itd. Najpiękniejsze, największe motyle znajdują się tylko na dole, wńęc np. Papilio podalirius w A i B, Parnassius Apollo — w A, Vanessa Io, Atalanta cardui— w A itd. Zdarza się też ciekawe zjawisko, że dwie krainy przedzielone trzecią, mają w tymsamym rodzaju po jednym gatunku właściwym sobie, gdy kraina dzieląca niema żadnego: w A Gnophos dilucidaria, w B nic, w C Gnophos operaria.