U gadów i płazów występuje zjawisko przystosowania się w ten sposób, iż z niżu podchodzę one tylko do pewnej wysokości w górach, zachowując tu swoje ściślejsze przystosowanie nizinne; jest to zatem przede wszystkim reakcja na inne warunki klimatyczne. W Tatrach znamy w ogóle 8 gadów i 14 płazów. Z pierw-szych padalec zwyczajny (Anguis fragilis L) rzadko znajduje się ponad 1000 m, jaszczurka zwinka (Lacertci cigilis Wolf) po granicę świerka, jaszczurka żyworodna (Lacerła vivipara Jacq.) jest liczna mniej więcej do tej samej granicy, zaskroniec (Tropidonotus nutrix) żyje w lasach wilgotnych, a wszystkie żmije: gnie wiec (Coronellci austriaca Laur), żmija zygzakowata (Vipera berus L) żmija czarna (V. berus var. prester) i miedzianka (V. b. var. cliersea) najchętniej w miejscach nieuczęszczanych, wolnych od pasącego się bydła, suchych, słonecznych, a kamienistych, zdaje się nie wyżej jak po górny kosodrzew.

Druga grupa, tj. płazy, ma większy zasięg pionowy i wykazuje większą rozmaitość na tym punkcie. Istnieje np. wyłącznie górska forma kumaka, tj. Bombinator pachypus Bonap., traszki dochodzą do różnych wzniesień: grzebieniasta (Molge cristata) do 1000 m, zwyczajna do 1800 m, górska (Molge alpesłris) do 2000 m; ropucha zwyczajna (Bufo vulgaris) z nizin podchodzi aż do kosodrzewu, inna, zielona, (B. viridis) zatrzymuje się u końca zwartych lasów, żabę trawną widziano aż przy Wielkim Stawie 1687 m i t. d.