Ciekawy jest sposób przystosowania się roślin do warunków naturalnych. Wyraża on się najrozmaiciej, więc np. udziałem ilości rodzin w każdej krainie a ilości gatunków (średniej) w każdej rodzinie.

Jak zaś grupują się poszczególne rodziny w którejkolwiek z krain, zobaczymy na przykładzie. Następujące rodziny uszykowano według pospolitości w krainach. Są to rodziny 1) Saxiphragaceae, 2) Compositae, 3) Gramineae, 4) Caryophyllaceae, 5) Ranunculaceae, 6) Primulaceae, 7) Juncaceae, 8) Cruciferae, 9) Scrophulariaceae, 10) Gentianeae, 11) Campanulaceae, 12) Rosaceae, 13) Polygonaceae, 14) Salicaceae, 15) Cyperaceae, 16) Filices, 17) Papilionaceae, 18) Crassulaceae, 19) Coniferae, 20) Salicaceae, 21) Umbelliferae, 22) Ericaceae, 23) Cruciferae, 24) Labiatae.

Zależność od warunków gleby występuje głównie u dwu grup roślin. Florę wapienną, zależną najbardziej od obecności tego minerału w glebie, tworzy ogółem 107 gatunków, z tego obojętnych 34, na Pn przeważających — 36, na Pd—37. Niemal wszystkie te, które wolą stoki północne, znajdują się w miejscach mokrych, nad źródliskami. Ciekawe, że jedna roślinka, Litiaria cilptna, uważana w Alpach za typowo wapienną, znajduje się u nas na granitach i to wysoko; widocznie te skały (w Tatrach zachodnich) mają dość wapienia, pochodzącego z rozkładu skaleni. Druga grupa to flora torfowisk i bagien. Wszystkie 20 gatunków, stanowiących florę torfowisk, wolą róść na stokach północnych, a 14 z nich w ogóle nie przechodzi na stronę południową -— trzeba jednak dodać, że tu torfowiska są rzadkie i bardzo małe. Prócz powyższych istnieje jeszcze jakieś 90 roślin bagiennych, z tego 29 prawie wyłącznie na stokach północnych, 27 — na południowych, a reszta obojętnych.