Bardzo ważnym szczegółem fizjognomii klimatycznej są wiatry. Odgrywają one w górach bardzo znaczną rolę, albowiem są zjawiskiem częstym, a ponadto im wyżej tern potężniej wieją.

W Zakopanem, gdzie kierunek wiatrów znacznie zależy od terenu, w 1906 r. wiały najczęściej wiatry południowe, bo w 103 wypadkach, potem wiatry północno-zachodnie. Trochę wyżej kierunek w szczegółach jeszcze bardziej zawisł od konfiguracji terenu, dlatego obserwacje kilkunastu stacyj dokoła Tatr dają kierunki mocno »wichrowate«. Jako ciekawe zjawisko zasługuje na uwagę tzw. awiatr halny«.

berlin last minute wakacje

Wieje on tylko po północnej stronie Tatr, najczęściej wiosną lub jesienią. Powstaje wtedy, gdy ciśnienie barometryczne po stronie północnej jest znacznie mniejsze niż po południowej. Wtedy masy powietrza, podnosząc się do góry z Pd na Pn oziębiają się równocześnie i często następuje wtedy po północnej stronie (np. u pn. ściany Giewontu) opad atmosferyczny, który jednak tuż przy brzegu pn. się kończy, bowiem oziębione powietrze, spadające z wierchów ogrzewa się znowu a wtedy chmury znikają, zamieniając się znowu na niewidzialną parę wodną. Siła, z jaką dmie wiatr halny, jest różna; często bywa on jednak zjawiskiem groźnym, zmiata bowiem po drodze nie tylko rzeczy luźne, więc np. siano, ale nawet łamie drzewa, zrywa dachy itd. Często zdarza się też, że swój szlak dolinny znaczy pokotem położonymi świerkami. W ogóle jest on zjawiskiem bardzo lokalnym: gdy dmie np. w Kościelisku, niema go już nieraz na Bystrem itd.

berlin last minute wakacje